Zapalenie czerwieni wargowej – przyczyny i objawy. Główną przyczyną zapalenia czerwieni wargowej są spierzchnięte, piekące usta. Popękane, suche usta narażone są na działanie bakterii, wirusów i grzybów, które odpowiadają za infekcję i rozwój choroby. Usta są spuchnięte i czerwone, naskórek warg się łuszczy, a na ich Prednizolon. Prednizolon to syntetyczny glikokortykosteroid pochodna kortyzonu, wykazujący działanie przeciwzapalne, immunosupresyjne i hamujące reakcje alergiczne. Działanie mineralokortykoidowe prednizolonu stanowi ok. 60% aktywności hydrokortyzonu. Prednizolon wpływa objawowo na rozwój zapalenia, nie działając na jego przyczynę. Maść cholesterolowa składa się z zaledwie kilku składników. Znajdziemy w niej parafinę stałą, parafinę ciekłą, białą wazelinę, a także najważniejszy w jej składzie – cholesterol. Dzięki temu, że wszystkie z jej składników są bezpieczne dla ludzkiej skóry, jest tak chętnie wykorzystywana w leczeniu podrażnień i urazów. Bedicort G maść i Bedicort G krem stosuje się miejscowo na sączące stany zapalne skóry, które są wywołane leczeniem kortykosteroidami. Lek stosowany jest w dermatozach, alergicznym kontaktowym zapaleniu skóry, zmianach skórnych z dużym rogowaceniem tkanki, w ranach silnie swędzących, atopowym zapaleniu skóry, stanach zapalnych o Stwierdzono, że miejscowe stosowanie oleju konopnego jest skuteczne w leczeniu chorób skóry, takich jak atopowe zapalenie skóry, egzema i łuszczyca. Maść konopna na azs przynosi dużą ulgę osobom stosującym go w swoich problemach, łagodzi suchość, swędzenie, zaczerwienienie i stany zapalne związane z różnymi schorzeniami skóry. U 5 letniego Igora pierwsze objawy AZS pojawiły się w wieku 2 lat. Jednak były to tylko czerwone plamy pod kolanami i w zgięciach łokci. - Emolienty i maść sterydowa pomogły. Niestety, kiedy syn miał prawie 5 lat choroba pojawiła się u nas z wielką siłą. Okropny świąd, brak snu, ciało całe było w ranach, syn zamknął się w Cena 100%. Cena po refundacji. Alantan. maść; 20 mg/g (2%); 30 g. Unia. 6,90 zł. Uwaga: ceny leków refundowanych są zgodne z przepisami obowiązującymi od 1 listopada 2023 r. Zapalenie żołędzi i napletka – leczenie domowe sposoby. Leczenie zapalenia żołędzi polega na stosowaniu zabiegów higienicznych polegających na odprowadzaniu napletka kilka razy dziennie w celu umycia zmian woda z mydłem, następnie osuszeniu prącia i sprowadzenia napletka. Domowym sposobem leczenia są okłady z roztworem Rivanolu. Dermatolog przepisał mi antybiotyk doustnie dalacin C 3x dziennie przez 10 dni i maść Fucidin Triderm, fucidin rano, triderm na noc także przez 10 dni. Wyczytałem jednak, ze triderm to maść sterydowa i nie należy jej używać na twarz. Pytanie brzmi, dostosować się do zaleceń lekarza czy stosować sam fucidin z dalacinem? Pozostały skład leku Elocom jest uzależniony od wybranej postaci: składniki pomocnicze maści - glikol heksylenowy, woda oczyszczona, kwas fosforowy, glikolu propylenowego stearynian (E1520), wosk biały, wazelina biała. Ten lek zawiera 20 mg glikolu propylenowego stearynianu (E1520) w każdym gramie maści, co odpowiada 300 mg glikolu EtgBnUJ. Sterydy są niestety często obarczone dość znacznym ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych. Dla danych postaci leku (tabletki, maści, leki wziewne, krople), które zawierają steryd w składzie, istnieją charakterystyczne grupy powikłań, ale także uniwersalne sposoby ich anaboliczneDo grupy sterydów anabolicznych należy testosteron oraz jego syntetyczne pochodne. Wbrew obiegowej opinii głoszącej, że nie są to leki, a jedynie substancje nielegalnie wykorzystywane przez osoby chcące szybko zwiększyć swoją masę mięśniową, stosuje się je również w lecznictwie. Ich działanie polega na stymulowaniu wzrostu wielu tkanek, głównie mięśniowej i kostnej, a także na zwiększaniu produkcji czerwonych krwinek. Testosteron jest odpowiedzialny za rozwój męskich cech i organów płciowych. Z tego powodu sterydy anaboliczne są przepisywane w terapii takich schorzeń jak opóźnione dojrzewanie u chłopców, nieprawidłowy rozwój narządów płciowych i impotencja u mężczyzn oraz rak piersi u kobiet. Leczenie nimi praktykuje się ponadto w przypadku spadku masy mięśniowej u osób chorych na AIDS lub nowotwór. Oczywiście taka terapia prowadzona jest pod ścisłą kontrolą lekarza. Stosowanie leków anabolicznych bez nadzoru lekarskiego i w celach innych niż medyczne może prowadzić do wystąpienia uzależnienia oraz niebezpiecznych powikłań, takich jak wzrost ciśnienia krwi, zawał serca, zatrzymanie płynów w organizmie, powstanie skrzepów we krwi czy podwyższenie poziomu cholesterolu. We wspomnianej sytuacji pojawiają się często dodatkowe następstwa w postaci silnego trądziku, utraty włosów, agresywnego zachowania i zmian nastroju, co dotyczy wszystkich niezależnie od płci. U mężczyzn obserwuje się oprócz tego rozrost gruczołu piersiowego (ginekomastia), zaburzenia wzwodu i problem z płodnością, a u kobiet zmniejszenie piersi oraz nietypowe owłosienie na twarzy i ciele. Jak widać, ryzyko znacznie przewyższa korzyści płynące z nielegalnego wykorzystywania sterydów to hormony sterydowe produkowane przez korę nadnerczy. Dzieli się je na dwie grupy:MineralokortykosteroidyZadaniem mineralokortykosteroidów jest regulacja gospodarki wodno-mineralnej organizmu. W przypadku, gdy z różnych przyczyn dochodzi do nieprawidłowego spadku lub wzrostu ich stężenia, pojawiają się kłopoty z ciśnieniem krwi. Same mineralokortykosteroidy nie są używane jako leki, bardzo często stosuje się za to substancje lecznicze wpływające na ich aktywność, w leczeniu do których należy między innymi kortyzol i kortyzon, odpowiadają głównie za regulowanie przemian węglowodanów, tłuszczów i białek. Wydzielane są w odpowiedzi na sytuacje stresowe dla organizmu. Zarówno naturalne glikokortykosteroidy, jak i ich syntetyczne pochodne mają bardzo silne działanie przeciwzapalne, co wykorzystuje się w leczeniu schorzeń powstałych w wyniku procesów zapalnych. Inną właściwością tych substancji jest działanie immunosupresyjne, które polega na tłumieniu aktywności układu immunologicznego. W normalnych warunkach funkcjonowanie tego układu chroni organizm przed szkodliwymi czynnikami. Istnieją jednak choroby autoimmunologiczne, w których atakuje on zdrowe tkanki. Wtedy również glikokortykosteroidy okazują się pomocne. Pacjenci najczęściej mają do czynienia właśnie z nimi, ze względu na ich szerokie zastosowanie. Przykładowe schorzenia leczone tymi lekami to: astma, przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP), katar sienny, pokrzywka, egzema, atopowe zapalenie skóry, zapalenie stawów i tkanki mięśniowej, rwa kulszowa, choroby zapalne jelit, toczeń, stwardnienie ostrożności przy braniu sterydówW zależności od wskazania sterydy aplikuje się w różnych postaciach farmaceutycznych, a tym samym różne jest ich oddziaływanie na organizm oraz niezbędne środki ostrożności, które należy podjąć, aby uniknąć wystąpienia działań ZASTOSOWANIADZIAŁANIA NIEPOŻĄDANEŚRODKI OSTROŻNOŚCITABLETKIzawierające np. prednizon, prednizolon, metylprednizolon, deksametazonchoroby reumatycznesilne reakcje alergiczneciężkie postaci chorób zapalnych skóryprzyrost wagizgaga i niestrawnośćobrzęki twarzynudnościwahania nastrojuproblemy ze snemzmiany trądzikowenietypowe owłosienierozstępywzrost poziomu cukru we krwipodwyższone ciśnieniezwiększona podatność na infekcjePrzyjmowanie leku rano ze śniadaniem zmniejsza ryzyko wystąpienia zgagi i niestrawności oraz kłopotów ze zbilansowana, zdrowa dieta pomaga ograniczyć przybieranie na się unikania kontaktu z osobami przechodzącymi infekcję ze względu na duże ryzyko terapia trwa dłużej niż kilka dni, lek należy odstawiać stopniowo, zmniejszając dawki, pod kontrolą lekarza, aby nie narażać się na nieprzyjemne objawy zespołu KREMY, PŁYNY I AEROZOLE NA SKÓRĘzawierające np. hydrokortyzon, metylprednizolon, klobetazol, mometazonatopowe zapalenie skóryłojotokowe zapalenie skóryłuszczycaliszajukąszenia owadówskórne reakcje alergiczne, również ze świądempogorszenie wcześniej nabytych infekcji skóryzapalenie mieszków włosowychpodrażnienia skóryzmiana koloru skóry w miejscu stosowaniaścieńczenie skórypodatność na powstawanie siniakównadwrażliwość na słońcezmiany trądzikowerozstępyprzy nadmiernym wchłanianiu leku przez skórę (np. podczas aplikacji na duże powierzchnie ciała lub wskutek bandażowania smarowanych miejsc) mogą wystąpić działania niepożądane charakterystyczne dla sterydów przyjmowanych doustnieLeczonego miejsca nie wolno eksponować na działanie powinien być aplikowany tylko na obszary zmienione chorobowo, ale nie na uszkodzoną się smarować skórę cienką warstwą do wchłonięcia preparatu (bez wcierania), a po aplikacji umyć jest zaklejanie plastrem lub bandażowanie smarowanego ile lekarz nie zaleci inaczej, leku nie używa się na skórę twarzy, w pachwinach i pod objawy nie ustępują w ciągu dwóch tygodni, należy przerwać stosowanie leku i skonsultować się z I AEROZLOLE DO NOSAzawierające np. flutikazon, mometazon, budezonidalergiczne nieżyty nosakrwawienia z nosapodrażnienie i wysuszenie błony śluzowej nosa i gardłanieprzyjemny posmak w ustachdługotrwałe stosowanie może osłabiać barierę ochronną błony śluzowej nosa i zmniejszać jej czułośćAplikatorów do nosa nie należy dzielić z innymi osobami ze względu na ryzyko przeniesienia leczniczy występuje zazwyczaj dopiero po kilku dniach regularnego stosowania, dlatego nie zaleca się przerywać kuracji I MAŚCI DO OCZUzawierające np. loteprednol, fludrokortyzon, deksametazonw stanach zapalnych objawiających się obrzękiem, zaczerwienieniem i podrażnieniem, najczęściej w przebiegu chorób alergicznych, ale też po zabiegach chirurgicznych i urazach okazaburzenia widzeniałzawieniezaczerwienie okanadwrażliwość na światłoNa czas stosowania leku należy zrezygnować z noszenia soczewek wolno dotykać końcówki aplikatora, aby uniknąć wprowadzenia bakterii do leku, a potem do WZIEWNEzawierające np. budezonid, flutikazonastmaprzewlekła obturacyjna choroba płucsilne alergie i stany zapalne dróg oddechowychnadkażenia grzybicze w jamie ustnej (afty)ból i zaczerwienienie gardłazmiana barwy głosukaszelobniżenie odpornościPrawidłowe stosowanie inhalatora znacznie zmniejsza ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, dlatego konieczne jest dokładne zapoznanie się z instrukcją jego użytkowania, a w razie jakichkolwiek wątpliwości poproszenie o pomoc farmaceuty lub każdym użyciu inhalatora należy przepłukać usta czystą wodą, którą należy potem wypluć (nie połykać!). W przypadku stosowania nebulizatora z maską wskazane jest dodatkowo umycie twarzy. W ten sposób zmniejsza się ryzyko wystąpienia infekcji błony śluzowej i terapeutyczny pojawia się po kilku dniach stosowania leku, dlatego nie wolno zbyt wcześnie przerywać kuracji, a dla jej najlepszych rezultatów należy kontynuować ją tak długo, jak zaleci kontaktu z chorymi osobami ogranicza możliwość wystąpienia infekcji.„Twój Farmaceuta” nr 13, wrzesień/październik 2017 Atopowe zapalenie skóry jest zapalną, przewlekłą, nawrotową chorobą skóry, zwykle o początku we wczesnym dzieciństwie, charakteryzująca się występowaniem typowych zmian – zaczerwienień, grudek, pęcherzyków, czasem sączących się ranek, które z czasem mogą zmieniać się w suchą, pogrubiałą skórę. Zmiany mogą pojawiać się na twarzy (także na owłosionej skórze głowy), płatkach usznych, dołach podkolanowych i łokciowych, a także po wewnętrznej stronie kończyn, na szyi, grzbietach rąk i stóp. Towarzyszy im nasilony świąd. Leczenie polega na odpowiedniej pielęgnacji skóry i miejscowym stosowaniu leków (glikokortykosteroidów, inhibitorów kalcyneuryny). Co to jest atopowe zapalenie skóry (AZS)? Skóra człowieka stanowi barierę zwykle skutecznie zapobiegającą wnikaniu do wnętrza organizmu zarazkom, alergenom oraz podrażniającym ją substancjom. U niektórych nadwrażliwych osób w wyniku kontaktu z uczulającymi alergenami dochodzi do stanu zapalnego skóry, co nazywamy wypryskiem atopowym (inaczej – atopowym zapaleniem skóry, dawniej także alergiczne zapalenie skóry, wyprysk alergiczny, świerzbiączka). Alergeny – np. wziewne czy pokarmowe – kontaktując się z komórkami obronnymi skóry (zwanymi komórkami Langerhansa), doprowadzają do rozwoju uczulenia przez pobudzenie komórek zwanych limfocytami. Również komórki skóry biorą udział w jej zapaleniu produkując różne substancje. Powtórny kontakt z takim alergenem powoduje powstanie zmian skórnych – zaczerwienienia, grudek a nawet małych ranek. Typowy jest silny świąd skóry zmuszający często chorego do stałego drapania się, co jeszcze bardziej uszkadza skórę. Charakterystyczna jest nadmierna suchość skóry. Atopowe zapalenie skóry – przyczyny Przyczyny i mechanizm powstaną atopowego zapalenia skóry (AZS) nie zostały całkowicie wyjaśnione. Uważa się, że pojawienie się choroby jest wynikiem interakcji między genami odpowiedzialnymi za wrodzoną podatność, środowiskiem osobniczym, czynnikami zakaźnymi, zaburzeniami funkcjonowania bariery skórnej i odpowiedzią immunologiczną (układu odpornościowego). Czynniki genetyczne prawdopodobnie odgrywają dużą rolę w patogenezie AZS, a dziedziczenie jest wielogenowe. Istnieje silny związek między atopią u rodziców (zwłaszcza AZS) a wystąpieniem i ciężkością wczesnego AZS u dzieci. W przypadku choroby atopowej u obojga rodziców ryzyko wystąpienia AZS u dziecka wynosi 80%, a kiedy choruje jedno z rodziców – około 40%. Dzieci chore na AZS należą natomiast do grupy dużego ryzyka wystąpienia astmy alergicznej i alergicznego nieżytu nosa. U >60% dzieci chorujących na AZS w pierwszych 3 latach życia w późniejszym wieku rozwinie się astma lub inna choroba związana z alergią. U większości chorych występuje nadwrażliwość na różne alergeny pokarmowe i wziewne, ale często trudno jest ustalić jednoznaczny związek pomiędzy narażeniem na domniemane alergeny i przebiegiem AZS. Częstość alergii pokarmowej u dzieci z AZS wynosi 3–50%. Do najczęstszych alergenów pokarmowych należą białka mleka krowiego, białko jaja kurzego, soja, pszenica, orzechy laskowe, orzeszki ziemne. Uczulenie na alergeny pokarmowe wpływa na ciężkość AZS w okresie niemowlęcym, jednak dieta eliminacyjna najczęściej nie powoduje ustąpienia objawów. Nadwrażliwość na alergeny wziewne występuje u 50–90% chorych na AZS. Ekspozycja (narażenie na wdychanie lub kontakt skóry) na roztocze, sierść zwierząt lub pyłki roślin może wywołać zaostrzenia AZS u dorosłych. Ponadto u chorych na AZS występują zaburzenia funkcjonowania bariery skórnej. Polegają one na uszkodzeniu cennych właściwości ochronnych skóry ( zaburzeniu działania białka zwanego filagryną, dzięki któremu mamy prawidłowo zbudowane komórki skóry). W wyniku zaburzeń nawodnienia skóry i rozluźnienia połączeń pomiędzy budującymi ją komórkami skóra nie stanowi już bariery dla drobnoustrojów, alergenów i innych czynników. Rola komórek Langerhansa w powstawaniu AZS Rolę w powstaniu AZS odgrywają także komórki Langerhansa, czyli komórki skóry, które w uproszczeniu odpowiadają za działanie mechanizmów odporności w skórze. Alegreny kontaktują się z komórkami Langerhansa i pobudzają limfocyty, co skutkuje rozwojem uczulenia. Również same komórki skóry biorą udział w rozwoju zapalenia produkując różne substancje. Ponadto istnieją czynniki nasilające AZS (zob. niżej). Jak często występuje atopowe zapalenie skóry? Atopowe zapalenie skóry należy do najczęstszych alergicznych chorób skóry: choruje 15–25% dzieci (w Polsce 4,7–9,2%) i 2–8% dorosłych. U 45% dzieci AZS zaczyna się w pierwszych 6 mies. życia, u 60% przed ukończeniem 1. roku życia, a u 90% przed ukończeniem 5. roku życia. Tylko u niespełna 17% dorosłych chorych na AZS objawy występują dopiero po okresie dojrzewania. Atopowe zapalenie skóry - objawy Fot. Atopowe zapalenie skóry (wyprysk atopowy) Podstawowym objawem, który odczuwa osoba chora na atopowe zapalenie skóry, jest świąd skóry zwykle nasilający się wieczorem i w nocy. W przebiegu choroby na skórze pojawiają się zmiany, które początkowo mają postać: zaczerwienień grudek pęcherzyków niekiedy sączących ranek. Z czasem (zwłaszcza u starszych dzieci czy dorosłych) skóra staje się pogrubiała, bardzo sucha, wyraźnie zaznaczają się jej naturalne bruzdy (np. na nadgarstkach skóra może przypominać korę drzewa). Wygląd i umiejscowienie zmian skórnych zależą od wieku i aktywności choroby, dlatego wyróżniono trzy postaci choroby: niemowlęcą, dziecięcą i dorosłych. Okres niemowlęcy (do 2. rż.): zmiany skórne zwykle pojawią się w około 3. miesiąca życia i mają charakter ostrego stanu zapalnego – sączące się grudki na zaczerwienionym podłożu (rumieniowym). Najczęściej lokalizują się na twarzy – zwłaszcza na policzkach i czole, płatkach usznych, wyprostnych (wewnętrznych) częściach kończyn oraz owłosionej skórze głowy. Włosy są zwykle cienkie, matowe i łamliwe. W okolicy pieluszkowej zazwyczaj nie występują zmiany. W ciężkich postaciach zmiany skórne mogą zajmować powierzchnię całego ciała, prowadząc do tzw. erytrodermii, czyli zajęcia przez chorobę 90% powierzchni skóry z zaczerwienieniem i złuszczaniem. Występuje świąd skóry, a w wyniku drapania powstają kolejne zmiany – tzw. przeczosy (ślady drapania), nadżerki i strupy. Okres dzieciństwa (2.–12. rż.): zmiany skórne są zwykle kontynuacją zmian występujących w okresie niemowlęcym, ale mogą się też pojawić po raz pierwszy. Typowe dla tego wieku są grudki i zaczerwienienia. Często na skórze widoczne są ślady drapania (tzw. przeczosy) i pogrubienie i ściemnienie naskórka, ze wzmożonymi bruzdami (skóra wygląda jak kora drzewa). Zmiany skórne najczęściej lokalizują się symetrycznie w dołach podkolanowych i łokciowych (pod kolanami, po wewnętrznej stronie łokci) i w okolicach nadgarstków, na grzbietach rąk i stóp oraz na skórze szyi i twarzy (najczęściej wokół powiek i ust, rzadziej na policzkach). Może im towarzyszyć ostry stan zapalny (zaczerwienienie, ocieplenie, świąd), z sączeniem, nadżerkami, strupami i zakażeniem bakteryjnym. Niekiedy występuje także złuszczanie naskórka i pęknięcia skóry opuszek palców rąk i podeszew. Dominującymi objawami w tym okresie są wyraźna suchość skóry i świąd. Okres młodzieńczy (>12 lat): zmiany skórne są symetryczne i zajmują najczęściej twarz (powieki, czoło, okolica ust), szyję, górną część klatki piersiowej, doły łokciowe i podkolanowe oraz grzbietowe powierzchnie rąk i stóp. W obrazie klinicznym dominują zmiany wypryskowe z silną tendencją do tworzenia pogrubiałej i wysuszonej skóry. Typowa dla tego okresu jest suchość skóry oraz silny świąd, którego konsekwencją są ślady po drapaniu (przeczosy), nadżerki i strupy. U chorych na atopowe zapalenie skóry mogą występować nawracające zakażenia bakteryjne, wirusowe i grzybicze. Może też występować powiększenie węzłów chłonnych związane ze zmianami skórnymi. U wielu chorych atopowe zapalenie skóry nie przebiega klasycznie. U niektórych chorych atopowe zapalenie skóry może utrudniać widzenie z powodu zmian zapalnych powiek i struktur budujących oczy. Co robić w razie wystąpienia objawów atopowego zapalenia skóry? W razie nasilonego świądu skóry pomóc może tabletka leku przeciwhistaminowego (niektóre dostępne są bez recepty) czy okłady z gazy nasączonej wodą. W celu ustalenia dalszego leczenia pacjent powinien zgłosić się do lekarza – najlepiej specjalisty dermatologa lub alergologa. Jak lekarz ustala diagnozę atopowego zapalenia skóry? Lekarz rozpoznaje atopowe zapalenie skóry na podstawie stwierdzenia typowych zmian skórnych (ich umiejscowienie może zależeć od wieku), świądu i suchości skóry. U chorego (lub u członków jego rodziny) często stwierdza się alergię. Niekiedy jednak łatwo o pomyłkę – atopowe zapalenie skóry mylone jest zwłaszcza z wypryskiem kontaktowym. Istnieją także inne typy wyprysków (zapaleń skóry) – np. łojotokowe (związane z zaburzeniami wydzielania łoju) czy tzw. potnicowe (na stopach i dłoniach chorego pojawiają się liczne drobne pęcherzyki, a skóra silnie swędzi). W grzybicy skóra może być także zaczerwieniona, pokryta łuszczącymi się „blaszkami”, swędzieć. Inną chorobą, w której też dochodzi do pojawiania się łuszczących się blaszek na skórze, jest łuszczyca. Czasem zmiany skórne podobne do AZS mogą pojawić się jako skutek niepożądany stosowania niektórych leków. U małych dzieci podobne zmiany może wywoływać świerzb – zakaźna choroba skóry wywołana pasożytami drążącymi kanaliki pod skórą, a u dorosłych rzadkie choroby skóry (w tym nowotworowe czy wrodzone zaburzenia odporności). Lekarz może skierować pacjenta na badania dodatkowe, takie jak badania krwi, gdzie podczas zaostrzenia zmian może wystąpić eozynofilia, czyli zwiększony odsetek eozynofilów (granulocytów kwasochłonnych), a także zwiększone stężenie immunoglobuliny E (IgE), które występuje u większości chorych. Jeśli podejrzewa się, że zmiany skórne wywołuje kontakt z jakimś alergenem, można przeprowadzić testy skórne z alergenami wziewnymi czy pokarmowymi. Jeśli lekarz ma wątpliwości co do rozpoznania, może pobrać biopsję skóry – czyli wyciąć kilkumilimetrowy jej wycinek i zbadać pod mikroskopem. Badanie to jest pomocne zwłaszcza u dorosłych w celu wykluczenia innych chorób. Sposoby leczenia atopowego zapalenia skóry (AZS) Ze względu na to, że AZS jest nawrotową i przewlekłą chorobą, głównym celem leczenia jest poprawa jakości życia chorego. U znacznej części osób zadowalającą poprawę zmian skórnych można uzyskać w ciągu około 3 tyg. Leczenie wymaga dyscypliny i systematyczności. Cierpliwość i staranność jest podstawą sukcesu. Podstawowe leczenie atopowego zapalenia skóry (AZS) obejmuje optymalną pielęgnację skóry poprzez stosowanie emolientów i nawilżanie skóry, rozpoznawanie i unikanie czynników (kontaktowych, pokarmowych, wziewnych) wywołujących lub nasilających zmiany chorobowe. Kolejne etapy leczenia to – w zależności od nasilenia AZS – stosowanie leków o działaniu miejscowym lub ogólnoustrojowych. Chorzy ze zmianami obejmującymi dużą powierzchnię skóry mogą wymagać hospitalizacji. Zalecenia ogólne leczenia obejmują: Odpowiednie podejście do choroby. Należy zdać sobie sprawę z tego, że AZS jest chorobą przewlekłą, nawrotową i leczenie ma na celu głównie ustąpienie lub złagodzenie objawów, a nie wyleczenie. Należy ustalić z lekarzem prowadzącym, w jaki sposób można unikać czynników nasilających objawy oraz w jaki sposób najlepiej nawilżać skórę oraz stosować leki miejscowo. Unikanie czynników nasilających. czynniki drażniące wysuszenie skóry – unikać zbyt częstego i długiego mycia rąk lub kąpieli, kąpać się w wodzie o temperaturze 27–30°C (najlepiej <5 min) i natychmiast nakładać na skórę środki nawilżające, unikać szorstkich ręczników i osuszać skórę bez pocierania, przy wykonywaniu prac domowych chronić dłonie rękawicami drapanie się – swędzącą skórę można uciskać lub klepać, u dzieci starannie obcinać paznokcie mydła i detergenty – nie należy używać środków zasadowych; należy stosować do mycia środki nawilżające skórę. Mydło można zastąpić syntetycznymi detergentami w postaci płynnej, których pH jest zbliżone do naturalnego (4,7–5,6 lub określane jako łagodnie kwaśne). inne środki chemiczne – nowe ubrania prać przed włożeniem, aby zmniejszyć narażenie na formaldehyd i inne substancje chemiczne; ubrania prać z użyciem płynnych detergentów (a nie proszku) i dodatkowo je płukać oraz unikać stosowania środków zmiękczających tkaniny ubrania obcisłe i z twardych materiałów – nosić luźne ubrania, tylko z czystej bawełny czynniki środowiskowe unikać ekstremalnych temperatur i zbyt wilgotnego albo suchego powietrza – należy nie dopuszczać do intensywnego pocenia się (przegrzewania), przebywać w chłodnym otoczeniu, a w zimie nawilżać powietrze w pomieszczeniach chorzy zwykle dobrze tolerują pływanie, ale powinni się myć natychmiast po wyjściu z basenu, aby usunąć drażniące związki stosowane do odkażania wody, następnie konieczne jest delikatne osuszenie skóry i nałożenie emolientu unikać dymu tytoniowego, ostrych zapachów (np. w kuchni), kontaktu ze zwierzętami alergeny – nie jest jasne, czy metody zmniejszania narażenia na roztocze kurzu domowego są skuteczne, niemniej zaleca się je przy potwierdzeniu alergii, ponieważ u niektórych chorych mogą zmniejszyć nasilenie objawów AZS stres emocjonalny – dane dotyczące skuteczności technik relaksacyjnych, hipnozy i biologicznego sprzężenia zwrotnego w leczeniu AZS, zwłaszcza u chorych z nawykowym drapaniem się, są zachęcające dieta – dietę eliminacyjną powinno się stosować tylko w przypadkach potwierdzonej alergii pokarmowej. Nie ma natomiast danych wskazujących na to, że inne ograniczenia w diecie mają znaczenie w leczeniu AZS. Leczenie miejscowe (na skórę) obejmuje stosowanie: glikokortykosteroidów – są to podstawowe leki stosowane w leczeniu atopowego zapalenia skóry. Istnieją różne ich postaci – np. płyny, żele, kremy, maści oraz roztwory i pianki, które stosuje się na skórę owłosioną. Nieumiejętne stosowanie glikokortykosteroidów miejscowych może doprowadzić do rozszerzenia naczyń czy zaniku skóry – dlatego o dawkowaniu tych leków decyduje lekarz. Nie wszystkie glikokortykosteroidy mają tę samą siłę działania, która zależy nie tylko od rodzaju leku i jego stężenia, ale także od zastosowanego podłoża (np. pianka, roztwór, żel, krem lub maść). Dlatego też należy ściśle przestrzegać zaleceń lekarza i nie modyfikować samodzielnie sposobu leczenia (np. niektóre glikokortykosteroidy nie mogą być stosowane na skórę twarzy). Leczenie zazwyczaj prowadzi się albo metodą ciągłą – zaczynając od silniejszego leku i zmieniając go na łagodniejszy w miarę ustępowania objawów lub metodą przerywaną – stosuje się silny lek np. co drugi dzień, stopniowo wydłużając odstępy. inhibitorów kalcyneuryny stosowanych miejscowo – pimekrolimusu i takrolimusu. Leki te są bezpieczną alternatywą glikokortykosteroidów w przypadku zmian występujących w miejscach „wrażliwych” – w obrębie skóry twarzy, szyi, okolic zgięciowych i płciowych, występują w postaci maści i kremu. Najczęstszymi objawami niepożądanymi miejscowego stosowania inhibitorów kalcyneuryny są przejściowe pieczenie, zaczerwienienie i świąd skóry. Podczas ich stosowania zaleca się skuteczną ochronę przed promieniami UV. nawilżanie skóry. Stosowanie środków nawilżających skórę (emolientów) jest postępowaniem standardowym, przydatnym zarówno w profilaktyce, jak i w leczeniu podtrzymującym. Emolienty należy stosować nieprzerwanie, nawet jeśli na skórze nie ma zmian zapalnych. Systematyczność jest bardzo ważna. Emolienty są dostępne są w różnych formach ( krem, maść, lotion, olejek, emulsja, żel, roztwór micelarny). Wybór postaci emolientu zależy od wielu czynników, okolicy ciała, wieku i preferencji pacjenta. Emolienty zaczynają działać w ciągu od 30 minut do 1 godziny po aplikacji i utrzymuje się do 4–6 godzin – z tego powodu powinno się je stosować co najmniej 2 × dziennie (optymalnie 3–4 × dz.). Środki nawilżające należy nakładać natychmiast (do paru minut) po kąpieli trwającej 5 minut. Taka pielęgnacja skóry poprawia funkcje bariery skórnej (“uszczelnia”), zmniejsza świąd, suchość i stan zapalny skóry, ogranicza ryzyko zakażenia skóry, hamuje wnikanie alergenów do skóry, ogranicza stosowanie miejscowych leków przeciwzapalnych, wydłuża okresy remisji (bez objawów) choroby. Dodanie mentolu, polidokanolu lub glicerolu dodatkowo łagodzi świąd skóry. U chorych z bardzo suchą skórą mogą być przydatne środki nawilżające na podłożu hydrofilowym, np. zawierające 5% mocznika. Emolienty zawierające kwas salicylowy są natomiast skuteczne w leczeniu przewlekłych zmian z nadmiernym rogowaceniem. wilgotne opatrunki zaostrzeniach AZS czasami korzystne jest stosowanie wilgotnej warstwy gazy pokrytej ściągaczem elastycznym na nałożone na skórę emolienty ze środkiem antyseptycznymi lub glikokortykosteroidem miejscowym. Jest to szczególnie korzystne w przypadku ciężkich i nawracających zaostrzeń AZS, z towarzyszącym silnym świądem, bez odpowiedzi na stosowane leczenie. Po nałożeniu na skórę emolientu i/lub glikokortykosteroidu (tylko u starszych dzieci i dorosłych) nakrywa się ją wilgotną gazą lub bandażem, na który nakłada się suchą opaskę lub specjalistyczną odzież dla chorych na AZS. Terapię zwykle prowadzi się przez 3–14 dni. miejscowe leki przeciwdrobnoustrojowe w przypadku zakażenia skóry (bakteryjnego, grzybiczego). Do miejscowych antyseptyków stosowanych w AZS należą triklosan, chlorheksydyna i fiolet krystaliczny (0,3%). W łagodnych i ograniczonych bakteryjnych zakażeniach skóry zwykle stosuje się leczenie miejscowe erytromycyną, mupirocyną lub kwasem fusydowym. Istnieją dane wskazujące na to, że dodawanie do kąpieli podchlorynu zmniejsza liczbę bakterii na skórze i może łagodzić przebieg AZS. U części osób wymagane jest zastosowanie także leczenia doustnie (ogólnego). W przypadku zakażeń bakteryjnych lekarz może zalecić antybiotyki doustnie, dotyczy to leczenia zakażeń wywołanych gronkowcem złocistym (powoduje ropne krostki z wydzieliną o barwie miodu). Zakażenie wirusem opryszczki w postaci wyprysku herpetycznego (przejawia się wysiewem drobnych grudek i pęcherzyków, czasem z obecnością krwi) wymaga pilnego leczenia lekami przeciwwirusowymi (acyklowirem lub walacyklowirem). Czasem konieczne jest stosowanie glikokortykosteroidów doustnie przez krótki czas. U osób z bardzo nasilonymi objawami AZS lub ze współistniejącym alergicznym nieżytem nosa i zapaleniem spojówek korzystne może być stosowanie leków przeciwhistaminowych. Przy ciężkim przebiegu atopowego zapalenia skóry lekarz może zalecić także inne, silnie działające leki, takie jak cyklosporyna, antymetabolity (azatiopryna, metotreksat, mykofenolan mofetylu) lub leki biologiczne (dupilumab). Uzupełniającą metodę leczenia u dorosłych chorych na AZS (i u dzieci powyżej 12. rż.) stanowi fototerapia, czyli leczenie światłem. Stosuje się następujące formy fototerapii: szerokopasmowe UVB (280–320 nm); wąskopasmowe UVB (311–313 nm) UVA i UVB (280–400 nm) i UVA1 (340–400 nm); PUVA (psoralen + UVA); balneo-PUVA. Lekarz dobiera rodzaj i czas trwania leczenia do sytuacji konkretnego pacjenta. Fototerapia ma zastosowanie przede wszystkim do przewlekłych zmian, w których występuje świąt i szorstka, pogrubiała skóra. Nie zaleca się stosowania fototerapii w domu (np. lamp kwarcowych) lub w solarium ze względu na niebezpieczeństwo nadmiernej ekspozycji na promieniowanie ultrafioletowe. Najczęstsze objawy niepożądane podczas leczenia to zaczerwienienie i przebarwienie skóry oraz świąd, a odległe – przedwczesne starzenie się skóry i zwiększone ryzyko rozwoju nowotworów skóry. Czy możliwe jest całkowite wyleczenie atopowego zapalenia skóry (AZS)? Przebiegu atopowego zapalenia skóry nie można przewidzieć. U 40–60% dzieci objawy zanikają przed 5. rokiem życia, a u 60–90% do 15. roku życia. W wieku młodzieńczym objawy ustępują u około 20% chorych, a u około 60% są znacznie łagodniejsze, chociaż u ponad połowy pacjentów wyprysk może nawrócić (zwłaszcza wyprysk rąk u osób, których codzienne czynności lub zawód wymagają częstego ich moczenia). U około 50% dzieci z wypryskiem rozwija się później alergiczny nieżyt nosa lub astma. Co trzeba robić po zakończeniu leczenia atopowego zapalenia skóry (AZS)? Określenie czynników powodujących nawroty zmian skórnych w wyprysku atopowym nie zawsze jest możliwe. Nawet jeśli wykaże się, że niektóre alergeny pokarmowe, kontaktowe czy wziewne są przyczyną dolegliwości, ich unikanie nie gwarantuje całkowitego ustąpienia dolegliwości. Dzieje się tak, ponieważ także inne czynniki zaostrzają stan zapalny skórny. Czynniki nasilające AZS: warunki klimatyczne, np. nagłe zmiany temperatury otoczenia, mała wilgotność powietrza (zwłaszcza w zimie), pokarmy, np. mleko krowie, jaja kurze, orzeszki ziemne, ryby, soja, pieczywo pszenne, cytrusy, narażenie na alergeny wziewne, np. roztocze, pyłki roślin, alergeny zwierząt, zarodniki pleśni, kontakt z czynnikami drażniącymi, np. wełną, środkami czystości, kosmetykami, niektórymi mydłami i detergentami, alergia kontaktowa, np. na wełnę owczą, lanolinę, leki stosowane miejscowo, zakażenie skóry, zwłaszcza gronkowcem złocistym stres emocjonalny, zanieczyszczenie chemiczne środowiska. Nawet w okresach, kiedy na skórze nie ma zmian chorobowych trzeba o nią dbać i pielęgnować specjalnymi środkami natłuszczającymi. Trzeba pamiętać, że nawet składniki leków stosowanych na skórę w leczeniu wyprysku alergicznego też z czasem mogą uczulić niektórych chorych (dotyczy to np. lanoliny, a nawet glikokortykosteroidów). Podejrzane jest niecofanie się zmian mimo miejscowego leczenia. Lepiej nie eksperymentować z wciąż nowymi kosmetykami pełnymi nowych alergenów, substancji zapachowych, barwników. Sygnałem ostrzegawczym, że mogą uczulać, jest pieczenie czy uczucie świądu skóry po ich zastosowaniu. Niekiedy pomaga zastosowanie specjalnej diety (pozbawionej np. marynat, alkoholu, przypraw, konserwantów, barwników). Niektóre materiały, takie jak wełna owcza, mogą pogarszać zmiany skórne. Powinno się nosić przewiewne ubranie (pocenie się skóry sprzyja ucieczce z niej wody) z naturalnych materiałów, np. bawełny. Chory z wypryskiem atopowym wymaga opieki z reguły nie tylko alergologa, ale i dermatologa. W razie rozpoznania którejś z chorób z kręgu alergii powinien regularnie kontrolować się i stosować do zaleceń lekarskich. Dotyczy to zwłaszcza astmy, na którą choruje połowa dzieci z wypryskiem atopowym. Częsty jest także alergiczny nieżyt nosa. Co robić, aby uniknąć zachorowania na atopowe zapalenie skóry? Nie ustalono, jakie środki pozwalają na uniknięcie zachorowania na atopowe zapalenie skóry, niemniej jego objawy dość skutecznie zmniejszają u większości chorych wymienione powyżej leki, właściwa pielęgnacja skóry oraz unikanie znanych, powodujących zmiany skórne czynników. Nawet w okresie wolnym od choroby warto dbać o prawidłowe nawilżenie i natłuszczenie skóry, tak jak to opisano powyżej. Zapamiętaj Atopowe zapalenie skóry to najczęstsza choroba alergiczna skóry. Atopowe zapalenie skóry jest przewlekłym, nawrotowym, zapalnym schorzeniem skóry. Cechą charakterystyczną AZS jest silny i uporczywy świąd, suchość skóry oraz typowa lokalizacja zmian wypryskowych. Podstawą leczenia atopowego zapalenia skóry są miejscowe leki hamujące stan zapalny (glikokortykosteroidy i inhibitory kalcyneuryny), właściwa pielęgnacja skóry i unikanie czynników drażniących skórę. Do najpoważniejszych powikłań atopowego zapalenia skóry należą rozległe infekcje skóry gronkowcem złocistym oraz wirusem opryszczki zwykłej. Wg trafności Wg popularności od najnowszych od A do Z od Z do A Wg ceny: rosnąco Wg ceny: malejąco Hydrocortisonum Aflofarm 5 mg/ g, krem, 15 g La Roche-Posay Lipikar Baume AP+M, balsam do ciała, skóra sucha i atopowa, od urodzenia, 400 ml Dexeryl, emolient krem do suchej skóry, 500 g Mediderm, krem, 1 kg Mediderm, krem, 100 g Alantan Sensitive, krem dla niemowląt od 1 dnia życia, dzieci i dorosłych, 20 g Bepanthen Sensiderm Krem, pielęgnacja w AZS i egzemie, od 1 miesiąca, 50 g Dexeryl, emolient krem do suchej skóry, 250 g Mediderm, krem, 500 g Mediderm, szampon, łuszczyca, egzema, AZS, 200 g Nivelium Med, krem dermatologiczny, emolient dla dorosłych i dzieci od 1 dnia życia, 450 ml Dexeryl, Shower, krem myjący pod prysznic dla niemowląt, dzieci i dorosłych, skóra bardzo sucha i skłonna do atopii, 500 ml Bepanthen Sensiderm Krem, pielęgnacja w AZS i egzemie, od 1 miesiąca, 20 g Mediderm, emulsja pod prysznic, łuszczyca, egzema, AZS, 250 g La Roche-Posay Lipikar Baume AP+M, balsam do ciała, skóra sucha i atopowa, od urodzenia, 75 ml Mediderm, emulsja do kąpieli, 500 ml SVR Topialyse Huile Lavante, olejek micelarny do mycia i kąpieli, biodegradowalny, zapas, 1 l Alantan Sensitive, krem dla niemowląt od 1 dnia życia, dzieci i dorosłych, 50 g Bepanthen SensiControl, krem nawilżający do codziennej pielęgnacji dla niemowląt, dzieci i dorosłych, skóra atopowa, 200 ml Poldermin Hydro, krem nawilżający, 500 ml Oillan Med+, balsam intensywnie natłuszczający, od 3 miesiąca, 400 ml Dermedic Citatopy, preparat do ciała intensywnie natłuszczający, skóra sucha i atopowa, 225 ml Della Natura, krem z mocznikiem 35% do suchej i łuszczącej się skóry, 100 ml Hydrocort 5 mg/ g, maść, 20 g BEAUTY BOX: WYJĄTKOWE POŁĄCZENIA PRODUKTÓW BEAUTY BOX: WYJĄTKOWE POŁĄCZENIA PRODUKTÓW Beauty Box Pharmaceris Emolientowy Atopowe zapalenie skóry: przyczyny, objawy, leczenie Atopowe zapalenie skóry to choroba genetyczna, na którą cierpi od 20 do nawet 30 % ludzi na całym świecie. Uważa się jednak, że dziedziczona jest jedynie skłonność do atopii, a choroba objawia się w momencie, gdy zaistnieją także inne czynniki, takie jak np. alergeny, przy jednoczesnym nieprawidłowym działaniu układu odpornościowego organizmu. Najczęstszymi objawami zapalenia są zaczerwienienie, łuszczenie i świąd. Do zapalenia skóry może dojść na skutek podrażnienia wywołanego alergenem lub innym czynnikiem drażniącym (np. substancją chemiczną). W leczeniu choroby używa się różnego rodzaju preparatów w różnych formach – najczęściej są to kremy lub spraye. Przyczyny zapalenia skóry Według wielu lekarzy atopowe zapalenie skóry to choroba genetyczna, ale dziedziczona jest skłonność do atopii; choroba aktywuje się, gdy jednocześnie wystąpi kilka niekorzystnych czynników (osłabiony lub źle funkcjonujący układ immunologiczny zostanie narażony na działanie alergenu, który wywoła reakcję uczuleniową). Do zapalenia skóry dochodzi najczęściej na skutek interakcji z alergenem. Do najpopularniejszych alergenów tego rodzaju należą chrom i lateks, często odpowiedzialne za zapalenie skóry są również składniki gum czy niektórych kosmetyków. Czynnikami powodującymi podrażnienie mogą być również substancje chemiczne (środek żrący, kwas) czy promienie UV (zwłaszcza, jeśli skóra była zbyt długo poddana ich działaniu). Atopowe zapalenie skóry może być także wywołane przez zakażenie bakteryjne (lub wirusowe), ukąszenie owada, problemy z krążeniem krwi jak i również w sytuacji długotrwałego stresu i niedoboru witamin. Zapalenie skóry jest również objawem współtowarzyszącym innym chorobom, takim jak ospa wietrzna, opryszczka czy łuszczyca. Warto pamiętać, że są różne rodzaje choroby – np. łojotokowe czy atopowe zapalenie skóry, gdzie przyczyny (i sposób leczenia) są całkiem inne. Atopowe zapalenie skóry: najczęstsze objawy, leczenie Stosunkowo ławo rozpoznać, kiedy doszło do zapalenia skóry. Do najczęściej występujących objawów należą zaczerwienienie, świąd, pieczenie, łuszczyca, a także pęcherze i tworzące się strupy – skóra staje się niezwykle sucha i wymaga częstego nawilżania. W zgięciach pod kolanami i w łokciach pojawiają się czerwone grudki, widoczne stają się żyły. Jeśli dojdzie do ostrej fazy atopowego zapalenia skóry, to pojawiają się również ogniska rumieniowe w postaci wykwitów skórnych. Jeśli chory nie stosuje żadnych kremów ani preparatów łagodzących objawy atopii, może dojść nawet do zliszajowacenia skóry. Prawdopodobne jest również wystąpienie miejscowego obrzęku i podwyższenie temperatury. Przy zaawansowanych postaciach schorzenia, jakim jest atopowe zapalenie skóry, możliwe są pęknięcia, a nawet krwawienie. Diagnozę powinien potwierdzić lekarz; konieczne może okazać się leczenie farmakologiczne. Na rynku pojawia się coraz więcej preparatów umożliwiających skuteczną walkę ze skutkami atopii. W aptekach dostępne są również emolienty i inne preparaty bez recepty, dla osób zmagających się z nawracającymi albo trwałymi problemami skórnymi (np. atopowe zapalenie skóry). Najczęściej pojawiają się wśród nich kremy, chociaż dostępne są także emulsje w sprayu. Preparaty tego rodzaju mają przede wszystkim nawilżyć skórę. Zawierają również substancje antybakteryjne, dzięki czemu łagodzone są także świąd i zaczerwienienie; normalizują również florę bakteryjną skóry. Dodatkowo preparaty na atopowe zapalenie skóry pomagają w odbudowie warstw zniszczonego nabłonka i zwiększają odporność skóry na czynniki zewnętrzne. Najczęściej zaleca się, by stosować preparaty dwa razy dziennie, jednak możliwe jest również częstsze stosowanie (w zależności od potrzeb). Leki na atopowe zapalenie skóry Atopowe zapalenie skóry jest schorzeniem, na które nie istnieje obecnie jedno skuteczne lekarstwo. Nie znaczy to jednak, że z chorobą tą nie można walczyć i jej maskować. Atopowe zapalenie skóry to choroba występująca u około 20% społeczeństwa. Szczególnie niebezpieczna może być w pierwszych latach życia, kiedy to skóra jest bardzo wrażliwa i należy o nią właściwie zadbać. Jeśli chodzi o atopowe zapalenie skóry, leki stosowane na to schorzenie najczęściej mają za zadanie łagodzić objawy swędzenia, pieczenia i nadmiernej wrażliwości skóry. Tymi objawami charakteryzuje się atopowe zapalenie skóry. Leki i preparaty, które mogą pomóc, dostępne są bez recepty, w formie maści i kremów. Emolienty Emolienty są środkami powszechnie stosowanymi przy atopowym zapaleniu skóry. Dermokosmetyki, których zadaniem jest nawilżanie skóry, ochrona oraz bardzo delikatne kojenie pieczenia, podrażnień czy też swędzenia lub bólu, są podstawowymi środkami, wykorzystywanymi przez chorych na atopowe zapalenie skóry. Preparaty stosowane są szczególnie po kąpieli, kontakcie z wodą lub z innymi płynami. Jak powstaje atopowe zapalenie skóry AZS, czyli atopowe zapalenie skóry jest chorobą, co do powstania, której naukowcy nie są zgodni. Wielu z nich uważa, że ma to podłoże genetyczne, inni natomiast twierdzą, że jest to efekt nadmiernej dbałości o higienę dziecka, która doprowadza do uszkodzenia bariery naskórkowej i tym samym do braku odporności skóry na bakterie, wirusy i zanieczyszczenia, które podrażniają skórę. Nie ma znaczenia, jak powstaje atopowe zapalenie skóry – zawsze konieczne jest, aby przy tej chorobie stosować emolienty oraz kosmetyki, które pozwolą na złagodzenie podrażnienia, pieczenia, bólu i swędzenia. Atopowe zapalenie skóry u niemowląt i dzieci W ostatnim czasie coraz częściej mówi się o atopowym zapaleniu skóry u dzieci. Rozpoznać je można już we wczesnym okresie dzieciństwa. Pierwsze zmiany skórne mogą się ujawnić nawet przed pierwszym rokiem życia. Atopowe zapalenie skóry u dzieci - objawy Jednym z pierwszych objawów jest świąd na skórze. Atopowe zapalenie skóry u niemowląt wzmaga także niepokój i problemy ze snem u dziecka. Ponadto skóra jest bardzo wysuszona, przez co jest wrażliwa na większość czynników drażniących. Atopowe zapalenie skóry u dzieci ma różne fazy, mniej bądź bardziej zaostrzony stan zapalny. To właśnie ogniska rumieniowe można zaobserwować przy ostrym stanie zapalnym skóry. Dochodzi wtedy do złuszczania się naskórka. Atopowe zapalenie skóry u dzieci wymusza na rodzicach przestrzeganie określonych zasad higieny. Mycie powinno odbywać się tylko w przegotowanej wodzie, gdyż chlor może podrażnić skórę. Niewskazane jest także mycie mydłem, gdyż ono także może źle wpłynąć na stan skóry chorego na AZS. Ciało po kąpieli należy tylko delikatnie osuszyć, a nie pocierać. Warto także zapewnić dziecku ochronę nie tylko przed słońcem, ale także wiatrem i mrozem. Jeśli pojawi się dość intensywny świąd, konieczne będzie skonsultowanie się z lekarzem. Jak leczyć atopowe zapalenie skóry u niemowląt? Podjęcie leczenia zależy od nasilenia zmian skórnych i wieku dziecka. Podstawową rzeczą jest odpowiednia pielęgnacja skóry. Atopowe zapalenie skóry u niemowląt ma to do siebie, że w wyniku utraty bariery ochronnej skóra ma dużą styczność z czynnikami drażniącymi. Wskazane jest więc nawilżanie i natłuszczanie skóry dziecka przy pomocy odpowiednich maści. Przy znacznych ogniskach zapalnych powinny zostać przepisane specjalne leki. Atopowe zapalenie skóry u dzieci jak w przypadku innych chorób ma skłonności do nawrotów. Atopowe zapalenie skóry u niemowląt zostaje rozpoznane już na poziomie, kiedy dziecko wykazuje alergię na niektóre czynniki zewnętrzne. Aby uniknąć zachorowania, należy ograniczyć pewne czynniki środowiskowe, będące alergenami. Przykładami mogą być zanieczyszczenia środowiska czy też związki chemiczne. Znaczący wpływ ma tutaj temperatura powietrza, nasłonecznienie i wilgotność. Naturalna ochrona i pielęgnacja przesuszonej skóry Balsamy, kremy, olejki oraz emulsje do kąpieli o działaniu natłuszczającym i nawilżającym pozwalają właściwie dbać o delikatną skórę niemowląt, oraz dzieci w każdym wieku. Receptury dostępnych kosmetyków zostały dopasowane do potrzeb skóry atopowej w ten sposób, by skutecznie ją nawilżać, ograniczając przy tym uczucie swędzenia i suchości. Zawarte w preparatach związki aktywne tworzą na powierzchni naskórka ochronną barierę, chroniąc go w ten sposób przed niekorzystnym działaniem czynników środowiskowych. Proponowane kremy, mleczka, emulsje, płyny i żele do kąpieli posiadają hipoalergiczne formuły i mogą być stosowane zarówno do pielęgnacji skóry dzieci i niemowląt, jak i osób dorosłych.